iaciens

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈja.ki.eːns/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ia·ci·ēns — morphologica: iac-iens

Notatio

← Latine: iaciō

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
iaciēns	—	praesens	activa	participium	iaciō (iacere)

Declinatio

Translationes

Participium	dilatare ▼

Participium	collabi ▲

Anglice: hurling (en), throwing (en) Germanice: schleudernd (de), werfend (de)

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

Franciscus Petrarca 1304-1374

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Pompei quoque altero consulatu, dedicatione templi Veneris Victricis, viginti pugnavere in circo aut, ut quidam tradunt, XVIII, Gaetulis ex adverso iaculantibus, mirabili unius dimicatione, qui pedibus confossis repsit genibus in catervas, abrepta scuta iaciens in sublime, quae decidentia voluptati spectantibus erant in orbem circumacta, velut arte, non furore beluae, iacerentur. —Naturalis historia Plinii

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1370 p.C.n.)

• Non novus hostis, licet insolitum pugne genus; pharetrata fere quidem in aciem descendit, sagittis aggreditur, e longinquo ferit. Hoc boni habet: ceca est, ut et facile declinetur, si provisa sit, et sine delectu iaciens sepe suos vulneret. Hoc michi nunc monstrum, salva amicitia, transfigendum. —De sui ipsius et multorum ignorantia Petrarcae

Latinitas nova

saec. XVI.

• Li Tertia dextra manu sulphureos ignes iaciens, sinistra apprehensam habens cervicem pardi, quem equitat non bene consentientem. —Ars memoriae Iordani Bruni