iacientis

Discretiva

iacientis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

iacientis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
iacientis	casus genitivus singularis	participii iaciēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ja.kiˈen.tis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ia·ci·en·tis — morphologica: iac-ient-is

iacientīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
iacientīs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii iaciēns
iacientīs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii iaciēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ja.kiˈen.tiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ia·ci·en·tīs — morphologica: iac-ient-is

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XIII. - saec. XIV.

• Quo facto, ipse imperator in curru suo stans, quem tres elephantes ducunt, in illa silvestria quinque sagittas mittit; quas cum eiecerit, tota sua societas hoc idem facit. Que sagitte signo suo proprio iacientis omnes sunt signate, per quod una ab alia cognoscitur. —Relatio de mirabilibus orientalium Tatarorum Odorici de Portu Naonis. (ca. 1265 - 1331). (→ ad Universitatem Turicensem): Cap. XXVIII.