turba

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

turbaInformation icon.svg
API: /ˈturba/(classice)
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

Nomen substantivum[+/-]

turb|a, -ae fem.

  1. Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudinis.
  2. (Meton.) incondita multitudo hominum.
  3. (Poet.) multitudo, magnus numerus.
    turba poetarum

Declinatio[+/-]

f. sing. plur.
nom. turba turbae I
gen. turbae turbārum II
dat. turbae turbīs III
acc. turbam turbās IV
abl. turbā turbīs VI
voc. turba turbae V

Dictiones collatae[+/-]

Synonyma

  1. tumultus, seditiō
  2. populus, vulgus

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudinisdilatare ▼
Motus et trepidatio plurium, perturbatio multitudiniscollabi ▲
Incondita multitudo hominumdilatare ▼
Incondita multitudo hominumcollabi ▲
Multitudo, magnus numerusdilatare ▼
Multitudo, magnus numeruscollabi ▲

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg turba dictio est in variis linguis:

Dictiones similes[+/-]

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

turbā[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turbā secunda singularis praesens activa imperativus turbō (turbāre)
Forma Modus flexurae originis
turbā casus ablativus singularis substantivi turba
Appellatio[+/-]
turbāInformation icon.svg
API: /ˈturbaː/(classice)
Syllabificatio phonetica: tur·bā — morphologica: turb-a

Dacoromane[+/-]

turba[+/-]

Proprietates grammaticales1[+/-]
Forma Modus flexurae originis
turba casus nominativus/accusativus singularis articulatus substantivi turbă
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /ˈturba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a
Proprietates grammaticales2[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turba tertia singularis imperfectum activa indicativus turba
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /turˈba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

Italice[+/-]

turba[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
turba tertia singularis praesens activa indicativus turbare
turba secunda singularis praesens activa imperativus turbare
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /ˈturba/
Syllabificatio phonetica: tur·ba — morphologica: turb-a

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • in diem ex aequo convenarum turba renascitur, large frequentantibus quos vita fessos ad mores eorum fortuna fluctibus agit. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber quintus, 15. p. [73] — turba
  2. Vicicitatio: turba.