ridiculus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /riːˈdi.ku.lus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: rī·di·cu·lus — morphologica: ridicul-us

Formae aliae

• rīdiclus

Notatio

← Latine: rīdeō (rīdēre)

Nomen adiectivum

rīdĭcŭl|us, -a, -um, Adverbium: rīdiculē

1. Risum movens, iocosus, qui ridere facit.
2. Qui in rebus turpibus ridetur

Dictiones collatae

Synonyma

1. rīdiculōsus, iocōsus
2. rīdiculōsus, stultus

Declinatio

rīdiculus superlativus	dilatare ▼

rīdiculus superlativus	collabi ▲

Translationes

Qui ridere facit	dilatare ▼

Qui ridere facit	collabi ▲

Anglice: humorous (en), funny (en) Francogallice: drôle (fr) Germanice: drollig (de), lustig (de), komisch (de), possierlich (de) Italice: buffo (it)

Qui in rebus turpibus ridetur	dilatare ▼

Qui in rebus turpibus ridetur	collabi ▲

Anglice: ridiculous (en), laughable (en) Francogallice: ridicule (fr) Germanice: lächerlich (de), verlachenswert (de) Italice: ridicolo (it)

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• His dictis perterritus temptare formam adgredior. Iniecta manu nasum prehendo: sequitur; aures pertracto: deruunt. Ac dum directis digitis et detortis nutibus praesentium denotor, dum risus ebullit, inter pedes circumstantium frigido sudore defluens evado.Nec postea debilis ac sic ridiculus Lari me patrio reddere potui, sed capillis hinc inde laterum deiectis aurium vulnera celavi, nasi vero dedecus linteolo isto pressim adglutinato decenter obtexi.» —Metamorphoseon libri XI Apulei