ridiculae

Discretiva

ridiculae dictio est in variis linguis:

Forma	Modus flexurae	originis
rīdiculae	casus genitivus singularis · genus femininum	adiectivi rīdiculus
rīdiculae	casus dativus singularis · genus femininum	adiectivi rīdiculus
rīdiculae	casus nominativus pluralis · genus femininum	adiectivi rīdiculus
rīdiculae	casus vocativus pluralis · genus femininum	adiectivi rīdiculus

API: /riːˈdi.ku.lae̯/

Syllabificatio phonetica: rī·di·cu·lae — morphologica: ridicul-ae

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class.

Haec disputamus attractis superciliis, fronte rugosa? Non possum hoc loco dicere illud Caelianum: “O tristes ineptias!” Ridiculae sunt. Quin itaque potius aliquid utile nobis ac salutare tractamus et quaerimus, quomodo ad virtutes pervenire possimus, quae nos ad illas via adducat. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae ^[1]^[2]

saec. II. (ca. 170-177 p.C.n.)

Quin etiam, si quid plus erit aliterve conmissum, res fiet ridiculae atrocitatis, ut contraria actio mutuae talionis oriatur et adolescat infinita quaedam reciprocatio talionum. Nam de inmanitate illa secandi partiendique humani corporis, si unus ob pecuniam debitam iudicatus addictusque sit pluribus, non libet meminisse et piget dicere. —Noctes Atticae A. Gellii ^[3]^[2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Seneca
1 2 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Gellius