ridiculam

Discretiva

ridiculam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
rīdiculam	casus accusativus singularis · genus femininum	adiectivi rīdiculus

Appellatio pronuntiatusque

API: /riːˈdi.ku.lam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: rī·di·cu·lam — morphologica: ridicul-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

Marcus Valerius Martialis 40-103

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (70 a.C.n. / 684 a.u.)

• Quis igitur praetorem appellat? Qui quaestor istius fuerat, P. Caesetius. O rem ridiculam! o desertum hominem, desperatum, relictum! A magistratu Siculo, ne senatus consultum Siculi homines facere possent, ne suum ius suis moribus, suis legibus obtinere possent, non amicus istius, non hospes, non denique aliquis Siculus, sed quaestor populi Romani praetorem appellat! —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

class.

• Ad summam dicite nobis utrum laudantis an laudati bonum sit: si laudati bonum esse dicitis, tam ridiculam rem facitis quam si adfirmetis meum esse quod alius bene valeat. Sed laudare dignos honesta actio est; ita laudantis bonum est cuius actio est, non nostrum qui laudamur: atqui hoc quaerebatur. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 85-102 p.C.n.)

• Video quare tragoedia aut comoedia epistulam accipiant, quibus pro se loqui non licet: epigrammata curione non egent et contenta sunt sua, id est mala, lingua: in quacumque pagina visum est, epistulam faciunt. Noli ergo, si tibi videtur, rem facere ridiculam et in toga saltantis inducere personam. Denique videris, an te delectet contra retiarium ferula. Ego inter illos sedeo qui protinus reclamant. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Nunc quoniam pisces horum satis patuerunt, accipe aliud pari quidem stultitia, sed multo tanta vanius et nequius excogitatum. Scierunt et ipsi argumentum piscarium futile et nihil futurum, praeterea novitatem eius ridiculam (quis enim fando audivit ad magica maleficia disquamari et exdorsari piscis solere?), potius aliquid de rebus pervulgatioribus et iam creditis fingendum esse. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei