obscurum

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rum — morphologica: obscur-um

Notatio

← Latine: obscūrus

Nomen substantivum

obscūr|um, -ī neut.

1. Absentia lucis.

Declinatio

n.	sing.	plur.
nom.	obscūrum	obscūra	I
gen.	obscūrī	obscūrōrum	II
dat.	obscūrō	obscūrīs	III
acc.	obscūrum	obscūra	IV
abl.	obscūrō	obscūrīs	VI
voc.	obscūrum	obscūra	V

Dictiones collatae

Synonyma

1. obscūritās

Collocationes

• obscurum noctis

Translationes

Absentia lucis	dilatare ▼

Absentia lucis	collabi ▲

Anglice: dark (en), darkness (en) Francogallice: obscurité (fr) f Germanice: Dunkel (de) n Italice: buio (it) m

Discretiva

obscurum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	adiectivi obscūrus
obscūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi obscūrus
obscūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi obscūrus
obscūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi obscūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rum — morphologica: obscur-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43	Publius Vergilius Maro –70…–19	Lucius Annaeus Seneca –3…+65	C. Plinius Secundus 23–79	P. Cornelius Tacitus 55–117	Apuleius ca. 125-170	Franciscus Petrarca 1304-1374	Ulco Cats Bussemaker 1810-1865
class.	class.	class.	I	II	II	XIV	XIX

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Numquam ego dicam C. Fabricium, M’. Curium, Ti. Coruncanium, quos sapientes nostri maiores iudicabant, ad istorum normam fuisse sapientes. Quare sibi habeant sapientiae nomen et invidiosum et  obscurum ; concedant ut viri boni fuerint. Ne id quidem facient, negabunt id nisi sapienti posse concedi. —Laelius sive de amicitia Ciceronis

class.  (ca. 37-30 a.C.n.)

• armorum sonitum toto Germania caelo

audiit, insolitis tremuerunt motibus Alpes.

vox quoque per lucos vulgo exaudita silentis

ingens, et simulacra modis pallentia miris

visa sub  obscurum  noctis, pecudesque locutae

(infandum!); sistunt amnes terraeque dehiscunt,

et maestum inlacrimat templis ebur aeraque sudant. —Georgicon libri IV P. Vergilii Maronis

class.

• Deinde videbunt de isto quibus integra sunt et prima consilia an velint vitam per  obscurum  transmittere: tibi liberum non est. In medium te protulit ingenii vigor, scriptorum elegantia, clarae et nobiles amicitiae; iam notitia te invasit; ut in extrema mergaris ac penitus recondaris, tamen priora monstrabunt. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• ellychnia ex uva fiunt claritatis praecipuae, ex oleo lumen  obscurum  propter nimiam pinguitudinem. folia igni sacro inlinuntur ex aceto, per se autem recentia mammis et epiphoris, eadem decocta in vino inflammationibus cum polenta, croco; per se autem triduo inposita faciem purgant. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105–110 p.C.n.)

• Trevirorum turmae obtulere se hosti incaute, cum exciperet contra veteranus miles, simul a latere saxis urgeret apta ad iaciendum etiam paganorum manus, qui sparsi inter milites, strenui ignavique, in victoria idem audebant. additus perculsis terror invecta in terga pugnantium classe: ita undique clausi, deletaeque omnes copiae forent ni victorem exercitum attinuisset  obscurum  noctis, obtentui fugientibus. —Historiae P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Quin igitur addis: ‘reum magistrum, reum vitricum, reum deprecatorem’? Sed quid deinde? ‘Plurimorum maleficiorum et manifestissimorum’. Cedo unum de plurimis, cedo dubium vel saltem  obscurum  de manifestissimis. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor: Malam famam apud volgus habeo.

Ratio: Ut apud te ipsum utque apud bonos bonam ac perpetuam veramque habeas enitere, nempe ista quam quereris evanescet. Inane genus ac trepidum mortalis, quid ad vos vel adulantium, vel detrahentium, breve istud et  obscurum  murmur? Venient qui liberius iudicent atque equius. —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Latinitas nova

saec. XIX.

• Ac maxime ab aliquo moveri id quod movetur, in iis quae praeter naturam moventur, perspicuum est: quia patet ab alio moveri. Post haec autem quae praeter naturam moventur, inter ea quae moventur secundum naturam, illa sunt magis manifesta, quae a se ipsis moventur, ut animalia; non est enim hoc  obscurum , an ab aliquo moveantur, sed quomodo oporteat distinguere ipsum movens et quod movetur. —Aristotelis Physica Bussemakeri