obscuri

Discretiva

obscuri dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrī	casus genitivus singularis · genus masculinum	adiectivi obscūrus
obscūrī	casus genitivus singularis · genus neutrum	adiectivi obscūrus
obscūrī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	adiectivi obscūrus
obscūrī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	adiectivi obscūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskuːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rī — morphologica: obscur-i

Dacoromane

obscuri

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscuri	casus nominativus/accusativus pluralis · genus masculinum	adiectivi obscur
obscuri	casus genitivus/dativus pluralis · genus masculinum	adiectivi obscur

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskurʲ/

Syllabificatio phonetica: ob·scu·ri — morphologica: obscur-i

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Publius Vergilius Maro -70…-19

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

C. Plinius Secundus 23-79

Apuleius ca. 125-170

Isidorus Hispalensis 560-636

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (44 a.C.n.)

• Amphilochus et Mopsus Argivorum reges fuerunt, sed eidem augures, eique urbis in ora maritima Ciliciae Graecas condiderunt; atque etiam ante hos Amphiaraus et Tiresias non humiles et obscuri neque eorum similes, ut apud Ennium est, qui sui quaestus causa fictas suscitant sententias. —De divinatione Ciceronis

class. (ca. 29-19 a.Ch.n.)

• Ibant obscuri sola sub nocte per umbram

perque domos Ditis vacuas et inania regna:

quale per incertam lunam sub luce maligna

est iter in silvis, ubi caelum condidit umbra

Iuppiter, et rebus nox abstulit atra colorem. —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis

class.

• Quemadmodum sine mixtura lucis nihil splendidum est, nihil atrum, nisi quod tenebras habet aut aliquid in se traxit obscuri, quemadmodum sine adiutorio ignis nihil calidum est, nihil sine aere frigidum; ita honesta et turpia virtutis ac malitiae societas efficit. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.

• hinc genera distinguntur, ut sint aliqui obscuri, quos vocant caecos, alii densi nec e liquido tralucidi, quidam varii, quidam nubecula obducti. aliud est haec quam umbra, de qua diximus. nubecula albicantis est vitium, cum viridis non pertransit aspectus, sed aut intus occurrit aut excipit in fine visum candor. haec coloris sunt vitia, item corporis capillamentum, sal, plumbago, quae communia fere sunt. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.

• Si quis forte in hoc pulcherrimo coetu ex illis invisoribus meis malignus sedet, quoniam ut in magna civitate hoc quoque genus invenitur, qui meliores obtrectare malint quam imitari et, quorum similitudinem desperent, eorundem adfectent simultatem, scilicet uti, qui suo nomine obscuri sunt, meo innotescant, — si qui igitur ex illis liuidinis splendidissimo huic auditorio velut quaedam macula se immiscuit, velim paulisper suos oculos per hunc incredibilem consessum circumferat contemplatusque frequentiam tantam, quanta ante me in auditorio philosophi nunquam visitata est, reputet cum animo suo, quantum periculum conservandae existimationis hic adeat, qui contemni non consuevit, cum sit arduum et oppido difficile vel modicae paucorum expectationi satisfacere, praesertim mihi, cui et ante parta existimatio et vestra de me benigna praesumptio nihil non quicquam sinit neglegenter ac de summo pectore hiscere. —Florida Apulei

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Ignobilis, eo quod sit ignotus et vilis et obscuri generis, cuius nec nomen quidem scitur. Ircosus, quia sudore corporis foetido putet. Ignotus, ignobilis, vel ex inproviso veniens. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

saec. XII.

• Deinde iuxta montem quem velut in medio orientalis plagae conspexi, ut praedictum est, quasi rotam mirae amplitudinis similitudinem candidae nubis habentem, et ad orientem versam vidi, quam in medio in transversum, scilicet a sinistro latere usque ad dextrum latus suum, linea obscuri coloris velut halitus hominis est distinguebat, ita ut etiam eiusdem rotae medietatem quae super eamdem lineam erat, alia linea quemadmodum aurora rutilans, a summitate ipsius rotae usque ad medietatem praefatae lineae descendens ostenderet. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Quia hoc quotidianum et vulgare est, ut multi in vita famosi et clari, post obitum sint incogniti et obscuri; miraris: causa rei huius in promptu est, affabilitas quedam, sermo comptus ac lepidus, blandum supercilium, clara frons, benigna salutatio, beneficia in vicinos, protectio in clientes, hospitalitas in externos, in cunctos urbanitas. —De remediis utriusque fortune Petrarcae