destituo

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /deːsˈtituoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: dēs·ti·tu·ō — morphologica: de-stitu-o

Notatio[+/-]

Latine: de- + statuō

Verbum transitivum[+/-]

dēstĭtŭ|ō, -ere, -ī, dēstĭtūtum

  1. Deorsum statuere.
  2. Se removere, derelinquere, deserere, decipere.

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
dēstitu- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. dēstituō dēstituam   dēstituēbam dēstituerem dēstituam  
II. sing. dēstituis dēstituās dēstitue! dēstituēbās dēstituerēs dēstituēs dēstituitō!
III. sing. dēstituit dēstituat   dēstituēbat dēstitueret dēstituet dēstituitō!
I. plur. dēstituimus dēstituāmus   dēstituēbāmus dēstituerēmus dēstituēmus  
II. plur. dēstituitis dēstituātis dēstituite! dēstituēbātis dēstituerētis dēstituētis dēstituitōte!
III. plur. dēstituunt dēstituant   dēstituēbant dēstituerent dēstituent dēstituuntō!
Thema Vox passiva
dēstitu- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. dēstituor dēstituar   dēstituēbar dēstituerer dēstituar  
II. sing. dēstitueris dēstituāris dēstituere! dēstituēbāris dēstituerēris dēstituēris dēstituitor!
III. sing. dēstituitur dēstituātur   dēstituēbātur dēstituerētur dēstituētur dēstituitor!
I. plur. dēstituimur dēstituāmur   dēstituēbāmur dēstituerēmur dēstituēmur  
II. plur. dēstituiminī dēstituāminī dēstituiminī! dēstituēbāminī dēstituerēminī dēstituēminī
III. plur. dēstituuntur dēstituantur   dēstituēbantur dēstituerentur dēstituentur dēstituuntor!
Thema Vox activa
dēstitu- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. dēstituī dēstituerim dēstitueram dēstituissem dēstituerō
II. sing. dēstituistī dēstitueris dēstituerās dēstituissēs dēstitueris
III. sing. dēstituit dēstituerit dēstituerat dēstituisset dēstituerit
I. plur. dēstituimus dēstituerimus dēstituerāmus dēstituissēmus dēstituerimus
II. plur. dēstituistis dēstitueritis dēstituerātis dēstituissētis dēstitueritis
III. plur. dēstituērunt dēstituerint dēstituerant dēstituissent dēstituerint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
dēstituere dēstituisse dēstitūtūrum,
-am, -um esse
dēstituēns   dēstitūtūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
dēstituī dēstitūtum,
-am, -um esse
dēstitūtum īrī   dēstitūtus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
dēstituendī dēstituendus, -a, -um dēstitūtum dēstitūtū

Dictiones collatae[+/-]

Composita

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]