actum

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈaːktum/

(classice)

actum

API: /ˈaktum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: āc·tum — morphologica: act-um

Notatio

← actus, participium ab ago.

Nomen substantivum

āct|um, -ī (neut.; praecipue plur.)

1. Res gesta, praesertim a Senatu vel alio grege.

Declinatio

n.	sing.	plur.
nom.	āctum	ācta	I
gen.	āctī	āctōrum	II
dat.	āctō	āctīs	III
acc.	āctum	ācta	IV
abl.	āctō	āctīs	VI
voc.	āctum	ācta	V

Dictiones collatae

Collocationes

• acta publica
• acta triumphorum
• acta fori
• acta militaria

Dictiones derivatae

• acta

Loci

Latinitas Romana

class.

• Ecquid est, quod tam proprie dici possit actum eius, qui togatus in re publica cum potestate imperioque versatus sit, quam lex? —Philippica I. Ciceronis

Discretiva

actum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
āctum	—	—	—	supinum­	accusativo	agō

Forma	Modus flexurae	originis
āctum	casus accusativus singularis	substantivi āctus
āctum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii āctus
āctum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii āctus
āctum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii āctus
āctum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii āctus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈaːktum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: āc·tum — morphologica: act-um