emo

Latine

emō

 → Discretiva 

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈe.moː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: e·mō — morphologica: em-o

Notatio

← A radice Protindeuropaea *em- “accipere, distribuere”.

Verbum transitivum

ĕm|ō, -ĕre, ēmī, ēmptum

1. √ Acquirere possessionem alicuius pretio.

Coniugatio

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
em-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	emō	emam		emēbam	emerem	emam
II. sing.	emis	emās	eme!	emēbās	emerēs	emēs	emitō!
III. sing.	emit	emat		emēbat	emeret	emet	emitō!
I. plur.	emimus	emāmus		emēbāmus	emerēmus	emēmus
II. plur.	emitis	emātis	emite!	emēbātis	emerētis	emētis	emitōte!
III. plur.	emunt	emant		emēbant	emerent	ement	emuntō!
Thema	Vox passiva
em-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	emor	emar		emēbar	emerer	emar
II. sing.	emeris	emāris	emere!	emēbāris	emerēris	emēris	emitor!
III. sing.	emitur	emātur		emēbātur	emerētur	emētur	emitor!
I. plur.	emimur	emāmur		emēbāmur	emerēmur	emēmur
II. plur.	emiminī	emāminī	emiminī!	emēbāminī	emerēminī	emēminī	—
III. plur.	emuntur	emantur		emēbantur	emerentur	ementur	emuntor!

Thema	Vox activa
ēm-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	ēmī	ēmerim	ēmeram	ēmissem	ēmerō
II. sing.	ēmistī	ēmeris	ēmerās	ēmissēs	ēmeris
III. sing.	ēmit	ēmerit	ēmerat	ēmisset	ēmerit
I. plur.	ēmimus	ēmerimus	ēmerāmus	ēmissēmus	ēmerimus
II. plur.	ēmistis	ēmeritis	ēmerātis	ēmissētis	ēmeritis
III. plur.	ēmērunt	ēmerint	ēmerant	ēmissent	ēmerint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	emere	ēmisse	ēmptūrum, -am, -um esse	emēns		ēmptūrus, -a, -um­
Vox passiva	emī	ēmptum, -am, -um esse	ēmptum īrī		ēmptus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
emendī		emendus, -a, -um			ēmptum	ēmptū

Dictiones collatae

Collocationes

• parvō emere
• plūris emere

Dictiones derivatae

• emporium
• emporos
• ēmpta
• ēmptīcius
• ēmptiō
• ēmptitō, ēmptitāre
• ēmptor
• ēmptrix
• ēmptum
• ēmptus, ēmptūs

Composita

• abemō, abemere
• adimō, adimere
• coemō, coemere
• cōmō, cōmere
• dēmō, dēmere
• dirimō, dirimere
• eximō, eximere
• interimō, interimere
• perimō, perimere
• praeemō, praeemere
• prōmō, prōmere
• redimō, redimere
• sūmō, sūmere

Translationes

Acquirere possessionem alicuius pretio	dilatare ▼

Acquirere possessionem alicuius pretio	collabi ▲

Anglice: buy (en), purchase (en) Dacoromane: cumpăra (ro) Germanice: kaufen (de) Islandice: kaupa (is) Slovene: kupiti (sl) pf Suecice: köpa (sv)

Discretiva

emo dictio est in variis linguis:

• Anglice: emo
• Batave: emo
• Esperantice: emo
• Finnice: emo

Loci

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Accessi tamen percontatusque pretium sum et adductus mira atque insperata uilitate libros plurimos aere pauco  emo  eosque omnis duabus proximis noctibus cursim transeo; atque in legendo carpsi exinde quaedam et notaui mirabilia et scriptoribus fere nostris intemptata eaque his commentariis aspersi, ut, qui eos lectitabit, is ne rudis omnino et ἀνήκοος inter istiusmodi rerum auditiones reperiatur. —Noctes Atticae A. Gellii

Vide etiam:  → emo (Vicicitatio)