pependerant

Discretiva

pependerant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pependerant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	pendeō (pendēre)
pependerant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	pendō (pendere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peˈpen.de.rant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·pen·de·rant — morphologica: pepend-erant

Loci

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 586 u.c.)

• ipsis quoque Romanis de se cogitandum fuisset, quando neque manere amissa Thessalia, unde exercitus alebatur, potuissent, neque progredi, cum ex adverso castra Macedonum essent. hoc amisso auxilio Perseus animos Macedonum, qui ea pependerant spe, haud mediocriter debilitavit. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Ad olivetum revertar, quod vidi duobus modis positum: magnarum arborum truncos circumcisis ramis et ad unum redactis pedem cum rapo suo transtulit, amputatis radicibus, relicto tantum capite ipso ex quo illae pependerant. Hoc fimo tinctum in scrobem demisit, deinde terram non adgessit tantum, sed calcavit et pressit. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae