obscuras

Discretiva

obscuras dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

obscūrās

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscūrās	secunda singularis	praesens	activa	indicativus	obscūrō (obscūrāre)

Forma	Modus flexurae	originis
obscūrās	casus accusativus pluralis · genus femininum	adiectivi obscūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /obˈskuːraːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ob·scū·rās — morphologica: obscur-as

Francogallice

obscuras

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
obscuras	secunda singularis	perfectum	activa	indicativus	obscurer

Appellatio pronuntiatusque

API: [ɔb.skyˈʁa]

Syllabificatio phonetica: ob·scu·ras — morphologica: obscur-as

Hispanice

obscuras

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscuras	forma pluralis · genus femininum	adiectivi obscuro

Appellatio pronuntiatusque

API: [oβsˈkuɾas]

Syllabificatio phonetica: obs·cu·ras — morphologica: obscur-as

Formae aliae

• oscuras

Lusitane

obscuras

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
obscuras	forma pluralis · genus femininum	adiectivi obscuro

Appellatio pronuntiatusque

API: [ɔbʃˈkurɐʃ]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: obs·cu·ras — morphologica: obscur-as

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43	Vitruvius ca. -80…-20	Albius Tibullus -54…-19	Titus Livius -58…+17	P. Ovidius Naso -42…+18	Aulus Cornelius Celsus fl. 30	Quintus Curtius Rufus fl. 50	Marcus Valerius Martialis 40-103	Isidorus Hispalensis 560-636
class.	class.	class.	class.	class.	I	I	I	VII

Latinitas Romana

class. (52-51 a.C.n.)

• Ipsum autem hominem eadem natura non solum celeritate mentis ornavit sed ei et sensus tamquam satellites attribuit ac nuntios, et rerum plurimarum obscuras nec satis expressas intellegentias enodavit, quasi fundamenta quaedam scientiae, figuramque corporis habilem et aptam ingenio humano dedit. —De legibus Ciceronis

class. (30-22 a.C.n.)

• Cum ergo haec naturali modo sint a maioribus observata animoque advertam inusitatas et obscuras multis res esse mihi scribendas, quo facilius ad sensus legentium pervenire possint, brevibus voluminibus iudicavi scribere; ita enim expedita erunt ad intellegendum. eorumque ordinationes institui, uti non sint quaerentibus separatim colligenda, sed e corpore uno et in singulis voluminibus generum haberent explicationes. —De architectura Vitruvii

class.

• Solum nec doctae verterunt pocula Circes,

Quamvis illa foret Solis genus, apta vel herbis

Aptaque vel cantu veteres mutare figuras;

Cimmerion etiam obscuras accessit ad arces,

Quis numquam candente dies adparuit ortu,

Seu supra terras Phoebus seu curreret infra. —Panegyricus Messallae (incerti) Tibulli

class.

• Quae ab condita urbe Roma ad captam eandem Romani sub regibus primum, consulibus deinde ac dictatoribus decemvirisque ac tribunis consularibus gessere, foris bella, domi seditiones, quinque libris exposui, res cum vetustate nimia obscuras, velut quae magno ex intervallo loci vix cernuntur, tum quod parvae et rarae per eadem tempora litterae fuere, una custodia fidelis memoriae rerum gestarum, et quod, etiam si quae in commentariis pontificum aliisque publicis privatisque erant monumentis, incensa urbe pleraeque interiere. —Ab urbe condita Titi Livii

class. (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• Scilicet omne sacrum mors inportuna profanat,

omnibus obscuras inicit illa manus!

quid pater Ismario, quid mater profuit Orpheo?

carmine quid victas obstipuisse feras?

et Linon in silvis idem pater ‘aelinon!’ altis

dicitur invita concinuisse lyra. —Amores Ovidii Nasonis

saec. I.

• Ratione vero opus est ipsi medicinae, etsi non inter obscuras causas neque inter naturales actiones, tamen saepe ***: est enim haec ars coniecturalis. Neque respondet ei plerumque non solum coniectura sed etiam experientia et interdum non febris, non cibus, non somnus subsequitur, sicut adsuevit. —De Medicina Celsi

saec. I.

• Nec quisquam lumina audebat accendere et, quia oculorum cessabat usus, fremitus vocesque auribus captabant ac plerumque vano metu territi per obscuras semitas, alius alii occursantes, invicem suspecti ac solliciti ferebantur. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I. (ca. 85-102 p.C.n.)

• Et dolet et queritur, sibi non contingere frigus,

Propter sescentas Baccara gausapinas,

Optat et obscuras luces ventosque nivesque,

Odit et hibernos, si tepuere, dies.

Quid fecere mali nostrae tibi, saeve, lacernae,

Tollere de scapulis quas levis aura potest?

Quanto simplicius, quanto est humanius illud,

Mense vel Augusto sumere gausapinas! —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Ex quibus margaritis quidam uniones vocantur, aptum nomen habentes, quod tantum unus, numquam duo vel plures simul reperiantur. Meliores autem candidae margaritae quam quae flavescunt. Illas enim aut iuventus aut matutini roris conceptio reddit candidas; has senectus vel vespertinus aer gignit obscuras. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis