inanima

Discretiva

inanima dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

inanima

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
inanima	casus nominativus pluralis	substantivi inanimum
inanima	casus accusativus pluralis	substantivi inanimum
inanima	casus vocativus pluralis	substantivi inanimum
inanima	casus nominativus singularis · genus femininum	adiectivi inanimus
inanima	casus vocativus singularis · genus femininum	adiectivi inanimus
inanima	casus nominativus pluralis · genus neutrum	adiectivi inanimus
inanima	casus accusativus pluralis · genus neutrum	adiectivi inanimus
inanima	casus vocativus pluralis · genus neutrum	adiectivi inanimus

Appellatio pronuntiatusque

API: /iˈna.ni.ma/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·a·ni·ma — morphologica: in-anim-a

inanimā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
inanimā	casus ablativus singularis · genus femininum	adiectivi inanimus

Appellatio pronuntiatusque

API: /iˈna.ni.maː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·a·ni·mā — morphologica: in-anim-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

P. Cornelius Tacitus 55-117

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

class.

I

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

• Quae ergo ad vitam hominum tuendam pertinent, partim sunt inanima, ut aurum, argentum, ut ea, quae gignuntur e terra, ut alia generis eiusdem, partim animalia, quae habent suos impetus et rerum appetitus. Eorum autem rationis expertia sunt, alia ratione utentia. Expertes rationis equi, boves, reliquae pecudes, apes, quarum opere efficitur aliquid ad usum hominum atque vitam. —De officiis Ciceronis

class.

• Satiati caede animantium, quae inanima erant parietibus adfligunt, vasa omnis generis usui magis quam ornamento in speciem facta. Q. Petilius consul, ne absente se debellaretur, litteras ad C. Claudium misit ut cum exercitu ad se in Galliam veniret: Campis Macris se eum expectaturum. Litteris acceptis Claudius ex Liguribus castra movit exercitumque ad Campos Macros consuli tradidit. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• ‘Quod est’ in has species divido, ut sint corporalia aut incorporalia; nihil tertium est. Corpus quomodo divido? ut dicam: aut animantia sunt aut inanima. Rursus animantia quemadmodum divido? ut dicam: quaedam animum habent, quaedam tantum animam, at sic: quaedam impetum habent, incedunt, transeunt, quaedam solo affixa radicibus aluntur, crescunt. Rursus animalia in quas species seco? aut mortalia sunt aut immortalia. —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Solum autem animal menstruale mulier est; inde unius utero quas appellaverunt molas. ea est caro informis, inanima, ferri ictum et aciem respuens. movetur sistitque et menses, ut partus, alias letalis, alias una senescens, aliquando alvo citatiore excidens. simile quiddam et viris in ventre gignitur, quod vocant scirron, sicut Oppio Capitoni praetorio viro. —Naturalis historia Plinii

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Altera est complexio non par intentioni, sed vim habens parem: «mors nihil ad nos, nam quod est dissolutum sensu caret, quod autem sensu caret nihil ad nos». In alio genere non eadem propositio est quae conexio: «omnia animalia meliora sunt quam inanima, nihil autem melius est mundo, mundus igitur animal». Hic potest videri deesse intentio; potuit enim sic constitui ratiocinatio: «animal est mundus, omnia enim animalia meliora sunt quam inanima» et cetera. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105-110 p.C.n.)

• quid? vos pulcherrimam hanc urbem domibus et tectis et congestu lapidum stare creditis? muta ista et inanima intercidere ac reparari promisca sunt: aeternitas rerum et pax gentium et mea cum vestra salus incolumitate senatus firmatur. —Historiae P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• nanctusque opacae noctis silentiosa secreta, certus etiam summatem deam praecipua maiestate pollere resque prorsus humanas ipsius regi providentia, nec tantum pecuina et ferina, verum inanima etiam divino eius luminis numinisque nutu vegetari, ipsa etiam corpora terra caelo marique nunc incrementis consequenter augeri, nunc detrimentis obsequenter imminui, … —Metamorphoseon libri XI Apulei