inanimum

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /iˈna.ni.mum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·a·ni·mum — morphologica: in-anim-um

Notatio

← Latine: inanimus

Nomen substantivum

inanim|um, -ī neut.

1. Id quod nihil agit; creatura inanimata.

Declinatio

n.	sing.	plur.
nom.	inanimum	inanima	I
gen.	inanimī	inanimōrum	II
dat.	inanimō	inanimīs	III
acc.	inanimum	inanima	IV
abl.	inanimō	inanimīs	VI
voc.	inanimum	inanima	V

Translationes

Id quod nihil agit	dilatare ▼

Id quod nihil agit	collabi ▲

Anglice: inanimate (en) Germanice: Unbelebtes (de) n Italice: creatura inanimata (it) f

Discretiva

inanimum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
inanimum	casus accusativus singularis · genus masculinum	adiectivi inanimus
inanimum	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi inanimus
inanimum	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi inanimus
inanimum	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi inanimus

Appellatio pronuntiatusque

API: /iˈna.ni.mum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·a·ni·mum — morphologica: in-anim-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Cum pateat igitur aeternum id esse, quod a se ipso moveatur, quis est, qui hanc naturam animis esse tributam neget? Inanimum est enim omne, quod pulsu agitatur externo; quod autem est animal, id motu cietur interno et suo; nam haec est propria natura animi atque vis. Quae si est una ex omnibus, quae sese moveat, neque nata certe est et aeterna est. —De republica Ciceronis

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• nam cum vim quae esset in sensibus explicabamus, simul illud aperiebatur, conprendi multa et percipi sensibus, quod fieri sine adsensione non potest. deinde cum inter inanimum et animal hoc maxime intersit, quod animal agit aliquid (nihil enim agens ne cogitari quidem potest quale sit), aut ei sensus adimendus est aut ea quae est in nostra potestate sita reddenda adsensio. —Lucullus Ciceronis