Jump to content

finitas

E Victionario

Discretiva

finitas dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

fīnītās[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
fīnītās casus accusativus pluralis · genus femininum participii fīnītus
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: /fiːˈniːtaːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: fī·nī·tās — morphologica: finit-as

Hispanice[+/-]

finitas[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
finitas forma pluralis · genus femininum adiectivi finito
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: [fiˈni.tas]
Syllabificatio phonetica: fi·ni·tas — morphologica: finit-as

Lusitane[+/-]

finitas[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
finitas forma pluralis · genus femininum adiectivi finito
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: [fiˈni.tɜʃ](Lusitane)
Syllabificatio phonetica: fi·ni·tas — morphologica: finit-as

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
Titus Livius
-58…+17
M. Fabius Quintilianus
ca. 35-100
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

  • atqui reperiemus asotos primum ita non religiosos, ut edint de patella, deinde ita mortem non timentes, ut illud in ore habeant ex Hymnide: ‘Mihi sex menses satis sunt vitae, septimum Orco spondeo'. iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: ‘Si gravis, brevis; si longus, levis.’ Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. —De finibus bonorum et malorum Ciceronis [1][2]

class.

  • sed interdum spes animum subibat deflagrare iras vestras, purgari suspiciones posse. etiam hostes armis positis foedus icisse, et privatas multorum simultates finitas: subituram vobis aliquando germanitatis memoriam, puerilis quondam simplicitatis consuetudinisque inter vos, meorum denique praeceptorum, quae vereor ne vana surdis auribus cecinerim. —Ab urbe condita Titi Livii [3][2]

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

  • Idem sentiunt qui omnem quaestionem ponunt in rebus et verbis. Item convenit quaestiones esse aut infinitas aut finitas. Infinitae sunt quae remotis personis et temporibus et locis ceterisque similibus in utramque partem tractantur, quod Graeci θέσιν dicunt, Cicero propositum, alii quaestiones universales civiles, alii quaestiones philosopho convenientis, Athenaeus partem causae appellat. —Institutio oratoria Quintiliani [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - De finibus bonorum et malorum libri quinque. (The Latin Library): Liber secundus. VII. [22] — finitas
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: finitas.
  3. 3.0 3.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XL, caput 8, [10] — finitas
  4. 4.0 4.1 Marcus Fabius Quintilianus, Institutionis oratoriae libri XII. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIV). Liber tertius, V. [5] — finitas