diluvium

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlu.wi.um/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lu·vi·um — morphologica: diluv-ium

Formae aliae

• dīluviēs, dīluviēī
• dīluviō, dīluviōnis

Notatio

← Latine: dīluō (dīluere)

Nomen substantivum

dīluv|ium, -iī neut.

1. Inundatio aquarum ab immodicis imbribus, marisque, aut fluviorum incrementis terras operiens.

Declinatio

n.	sing.	plur.
nom.	dīluvium	dīluvia	I
gen.	dīluviī	dīluviōrum	II
dat.	dīluviō	dīluviīs	III
acc.	dīluvium	dīluvia	IV
abl.	dīluviō	dīluviīs	VI
voc.	dīluvium	dīluvia	V

Dictiones collatae

Synonyma

1. inundātiō

Dictiones derivatae

• dīluviālis, dīluviāle
• dīluviō, dīluviāre

Translationes

Inundatio aquarum	dilatare ▼

Inundatio aquarum	collabi ▲

Anglice: flood (en), inundation (en); deluge (en) Dacoromane: inundație (ro) f, diluviu (ro) n; potop (ro) n Francogallice: inondation (fr) f; déluge (fr) m Germanice: Flut (de) f, Überschwemmung (de) f; Sintflut (de) f Italice: inondazione (it) f, diluvio (it) m Suecice: översvämning (sv) c

Discretiva

diluvium dictio est in variis linguis:

• Anglice: diluvium
• Batave: diluvium
• Francogallice: diluvium
• Indonesie: diluvium
• Italice: diluvium
• Suecice: diluvium

Dictiones similes

• Germanice: Diluvium

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīluvium	casus accusativus singularis	substantivi dīluvium
dīluvium	casus vocativus singularis	substantivi dīluvium

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlu.wi.um/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lu·vi·um — morphologica: diluv-ium

Loci

Anicius Manlius Torquatus Severinus Boetius ca. 480-525

Isidorus Hispalensis 560-636

Hildegardis Bingensis 1098-1179

Franciscus Petrarca 1304-1374

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. VI.  (ca. 523-525 p.C.n.)

• Quid autem de dignitatibus potentiaque disseram, quas vos verae dignitatis ac potestatis inscii caelo exaequatis? Quae si in improbissimum quemque ceciderunt, quae flammis Aetnae eructantibus, quod diluvium tanta strages dederint? —Consolatio philosophiae Boetii

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Armenia nuncupata ab Armeno Iasonis Thessali comite, qui amisso rege Iasone collecta multitudine eius, quae passim vagabatur, Armeniam cepit, et ex suo nomine nuncupavit. Sita est autem inter Taurum et Caucasum a Cappadocia usque ad Caspium mare protensa, habens a septentrione Ceraunios montes, ex cuius collibus Tigris fluvius nascitur, et in cuius montibus arca post diluvium sedisse perhibetur. Duplex est autem Armenia, superior et inferior, sicut duae Pannoniae. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis

saec. XII.

• Quod etiam nunc fervor magni caloris interdum ostendit cum praefata sidera ab illo turbida aliquando existunt quoniam post diluvium aquis ita perfusa sunt ut in frigore et in calore suo lucidiora quam ante diluvium fuissent existant terra vero et hominibus in majori debilitate et infirmitate postmodum permanentibus quam prius essent. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1338-1353 p.C.n.)

• Rome autem ante Lelii adventum audita rebellione hostium, suspensa civitas fuerat, eoque magis quod simul eodem tempore prodigiorum fama multorum ex circumstantibus locis audita erat, inter que et solaris orbis imminutio conspecta et terremotus ingens; arboresque in abyssum ex oculis hominum ablatas et in Palatino monte lapidibus pluisse ferebatur, aquarum quoque diluvium insolitum, usque in miraculum et religionem quandam, et inundatio Tiberis accesserat. —De viris illustribus Petrarcae

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Quibus deinde ad nostra tempora praesumptuosorum et arrogantissimorum grammaticorum diluvium successit qui recitatis a fonte Graecorum textibus synopsibus erotematibus enchiridiis spicilegiis thesauris ad Ciceronis et veri Latii amussim interpretationibus variis … —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni