diluvio

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlu.wi.oː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lu·vi·ō — morphologica: diluvi-o

Formae aliae

• dīluviēs, dīluviēī
• dīluvium, dīluviī

Notatio

← Latine: dīluō (dīluere)

Nomen substantivum

dīluvi|ō, -ōnis fem.

1. Inundatio aquarum ab immodicis imbribus, marisque, aut fluviorum incrementis terras operiens.

Dictiones collatae

• abluviō, abluvium
• alluviēs (adluviēs)
• alluviō, alluvium, alluvius
• circumluviō, circumluvium
• colluviō, colluviēs, colluvium
• ēluviēs
• illuviēs (inluviēs), illuviōsus
• interluviēs
• obluvium
• prōluviēs, prōluviō, prōluviōsus, prōluvium
• subluviēs
• subterluviō

Synonyma

1. ēluviō, inundātiō

Dictiones derivatae

• dīluviālis, dīluviāle

Translationes

Inundatio aquarum	dilatare ▼

Inundatio aquarum	collabi ▲

Anglice: flood (en), inundation (en); deluge (en) Dacoromane: inundație (ro) f, diluviu (ro) n; potop (ro) n Francogallice: inondation (fr) f; déluge (fr) m Germanice: Flut (de) f, Überschwemmung (de) f; Sintflut (de) f Italice: inondazione (it) f, diluvio (it) m Suecice: översvämning (sv) c

Discretiva

diluvio dictio est in variis linguis:

• Hispanice: diluvio
• Italice: diluvio

Dictiones similes

• Lusitane: dilúvio

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
dīluviō	casus dativus singularis	substantivi dīluvium
dīluviō	casus ablativus singularis	substantivi dīluvium

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈlu.wi.oː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·lu·vi·ō — morphologica: diluv-io

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

Aulus Gellius ca. 130-180

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 2-8 p.C.n.)

• quippe ubi temperiem sumpsere umorque calorque,

concipiunt, et ab his oriuntur cuncta duobus,

cumque sit ignis aquae pugnax, vapor umidus omnes

res creat, et discors concordia fetibus apta est.

ergo ubi diluvio tellus lutulenta recenti

solibus aetheriis altoque recanduit aestu,

edidit innumeras species; partimque figuras

rettulit antiquas, partim nova monstra creavit. —Metamorphoses Ovidii Nasonis

class.

• Non est res satis sobria lascivire devorato orbe terrarum. Dixit ingentia et tantae confusionis imaginem cepit, cum dixit: “expatiata ruunt per apertos flumina campos, ... pressaeque labant sub gurgite turres.” Magnifice haec, si non curaverit quid oves et lupi faciant. Natari autem in diluvio et in illa rapina potest? aut non eodem impetu pecus omne, quo raptum erat, mersum est? —Naturales quaestiones Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Laberius in mimis, quos scriptitavit, oppido quam verba finxit praelicenter. Nam et ‘mendicimonium’ dicit et ‘moechimonium’ et ‘adulterionem’ ‘adulteritatem’ que pro ‘adulterio’ et ‘depudicavit’ pro ‘stupravit’ et ‘abluvium’ pro ‘diluvio’ et, quod in mimo ponit, quem Cophinum inscripsit, ‘manuatus est’ pro ‘furatus est’ et item in Fullone furem ‘manuarium’ appellat:

‘manuari,’ inquit ‘pudorem perdidisti’,

multaque alia huiuscemodi novat. Neque non obsoleta quoque et maculantia ex sordidiore vulgi usu ponit, quale est in Staminariis:

tollet bona fide vos Orcus nudas in catomum. —Noctes Atticae A. Gellii

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Nam aqua in diluvio totam terram usque ad fundum penetrabilis terrae perfundens, in lutum mutavit, sicut et in novissimo die ad eamdem profunditatem ardebit, quoniam homo ea deinceps non indigebit. —Liber divinorum operum simplicis hominis Hildegardis