Jump to content

depono

E Victionario

Latine[+/-]

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /deːˈpoːnoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: dē·pō·nō — morphologica: de-pon-o

Notatio[+/-]

← Latinede- + pōnō

Verbum transitivum [+/-]

dēpōn|ō, -ere, dēposuī, dēpositum

  1. Deorsum ponere.
    corpora sub ramis deponunt arboris altae
  2. (Meton.) pro plantare terrae committere.
    plantas in hortis deponere

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
dēpōn- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. dēpōnō dēpōnam   dēpōnēbam dēpōnerem dēpōnam  
II. sing. dēpōnis dēpōnās dēpōne! dēpōnēbās dēpōnerēs dēpōnēs dēpōnitō!
III. sing. dēpōnit dēpōnat   dēpōnēbat dēpōneret dēpōnet dēpōnitō!
I. plur. dēpōnimus dēpōnāmus   dēpōnēbāmus dēpōnerēmus dēpōnēmus  
II. plur. dēpōnitis dēpōnātis dēpōnite! dēpōnēbātis dēpōnerētis dēpōnētis dēpōnitōte!
III. plur. dēpōnunt dēpōnant   dēpōnēbant dēpōnerent dēpōnent dēpōnuntō!
Thema Vox passiva
dēpōn- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. dēpōnor dēpōnar   dēpōnēbar dēpōnerer dēpōnar  
II. sing. dēpōneris dēpōnāris dēpōnere! dēpōnēbāris dēpōnerēris dēpōnēris dēpōnitor!
III. sing. dēpōnitur dēpōnātur   dēpōnēbātur dēpōnerētur dēpōnētur dēpōnitor!
I. plur. dēpōnimur dēpōnāmur   dēpōnēbāmur dēpōnerēmur dēpōnēmur  
II. plur. dēpōniminī dēpōnāminī dēpōniminī! dēpōnēbāminī dēpōnerēminī dēpōnēminī
III. plur. dēpōnuntur dēpōnantur   dēpōnēbantur dēpōnerentur dēpōnentur dēpōnuntor!
Thema Vox activa
dēposu- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. dēposuī dēposuerim dēposueram dēposuissem dēposuerō
II. sing. dēposuistī dēposueris dēposuerās dēposuissēs dēposueris
III. sing. dēposuit dēposuerit dēposuerat dēposuisset dēposuerit
I. plur. dēposuimus dēposuerimus dēposuerāmus dēposuissēmus dēposuerimus
II. plur. dēposuistis dēposueritis dēposuerātis dēposuissētis dēposueritis
III. plur. dēposuērunt dēposuerint dēposuerant dēposuissent dēposuerint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
dēpōnere dēposuisse dēpositūrum,
-am, -um esse
dēpōnēns   dēpositūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
dēpōnī dēpositum,
-am, -um esse
dēpositum īrī   dēpositus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
dēpōnendī dēpōnendus, -a, -um dēpositum dēpositū

Dictiones collatae[+/-]

Composita

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

Deorsum poneredilatare ▼
Deorsum ponerecollabi ▲
Pro plantare terrae committeredilatare ▼
Pro plantare terrae committerecollabi ▲

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (44/43 a.C.n.)

  • At quam modesta mandata! Ferrei sumus, patres conscripti, qui quicquam huic negemus. “Utramque provinciam,” inquit, “remitto; exercitum depono; privatus esse non recuso.” Haec sunt enim verba. Redire ad se videtur. “Omnia obliviscor, in gratiam redeo.” Sed quid adiungit? “Si legionibus meis sex, si equitibus, si cohorti praetoriae praemia agrumque dederitis.” Eis etiam praemia postulat quibus ut ignoscatur si postulet, impudentissimus iudicetur. —Philippicae orationes in M. Antonium Ciceronis [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Philippicae orationes in M. Antonium. (The Latin Library): Philippica octava. VIII. [25] — depono
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: depono.