cruci

Discretiva

cruci dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: cruci

Dictiones similes

• Dacoromane: crucii

Formae affines

Latine

crucī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
crucī	casus dativus singularis	substantivi crux
crucī	casus ablativus singularis	substantivi crux

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkrukiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cru·cī — morphologica: cruc-i

Dacoromane

cruci

Proprietates grammaticales¹

Forma	Modus flexurae	originis
cruci	casus genitivus/dativus singularis	substantivi cruce
cruci	casus nominativus/accusativus pluralis	substantivi cruce
cruci	casus genitivus/dativus pluralis	substantivi cruce

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkrut͡ʃʲ/

Syllabificatio phonetica: cruci — morphologica: cruc-i

Proprietates grammaticales²

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
cruci	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	cruci

Appellatio pronuntiatusque

API: /kruˈt͡ʃi/

Syllabificatio phonetica: cru·ci — morphologica: cruc-i

Loci

Titus Livius -58…+17

Phaedrus ca. -10…+60

Petronius Arbiter ca. 14-66

C. Plinius Secundus 23-79

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

I

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Mago cum Gades repetisset, exclusus inde, ad Cimbios — haud procul a Gadibus is locus abest — classe adpulsa, mittendis legatis querendoque quod portae sibi socio atque amico clausae forent, purgantibus iis multitudinis concursu factum, infestae ob direpta quaedam ab conscendentibus naves militibus, ad conloquium sufetes eorum, qui summus Poenis est magistratus, cum quaestore elicuit, laceratosque verberibus cruci adfigi iussit. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Quanta sit inconstantia et libido mulierum.

Per aliquot annos quaedam dilectum virum

Amisit et sarcophago corpus condidit;

A quo revelli nullo cum posset modo

Et in sepulcro lugens vitam degeret,

Claram assecuta est famam castae virginis.

Interea fanum qui compilarant Iovis,

Cruci suffixi luerunt poenas numini.

Horum reliquias ne quis posset tollere,

Custodes dantur milites cadaverum

Monumentum iuxta mulier quo se incluserat. —Fabulae Phaedri

saec. I.

• Risu excepere fabulam nautae, erubescente non mediocriter Tryphaena vultumque suum super cervicem Gitonis amabiliter ponente. At non Lichas risit, sed iratum commovens caput: “Si iustus”, inquit, “imperator fuisset, debuit patris familiae corpus in monumentum referre, mulierem affigere cruci.” —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I. (ca. 78 p.C.n.)

• cum id opus Tarquinius Priscus plebis manibus faceret, essetque labor incertum maior an longior, passim conscita nece Quiritibus taedium fugientibus, novum, inexcogitatum ante posteaque remedium invenit ille rex, ut omnium ita defunctorum corpora figeret cruci spectanda civibus simul et feris volucribusque laceranda. —Naturalis historia Plinii

saec. I. (ca. 90-96 p.C.n.)

• Is legatis dixit: sero itis. Excusserunt illi patrem et aurum in sinu eius invenerunt: ipsi perseverarunt ire quo intenderant, invenerunt ducem cruci fixum, cuius vox fuit: cavete proditorem. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

• Sed anus illa quae fletibus cuncta turbaverat: «Prius,» inquit «optimi cives, quam latronem istum miserorum pignorum meorum peremptorem cruci affigatis, permittite corpora necatorum revelari, ut et formae simul et aetatis contemplatione magis magisque ad iustam indignationem arrecti pro modo facinoris saeviatis.» —Metamorphoseon libri XI Apulei