communicatum

Discretiva

communicatum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
commūnicātum	—	—	—	supinum­	accusativo	commūnicō (commūnicāre)

Forma	Modus flexurae	originis
commūnicātum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii commūnicātus
commūnicātum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātus
commūnicātum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātus
commūnicātum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii commūnicātus
commūnicātum	casus accusativus singularis	substantivi commūnicātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kom.muːniˈkaːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: com·mū·ni·cā·tum — morphologica: com-municat-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58...+17

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Tum Brutus: amice hercule, inquit, et magnifice te laudatum puto, quem non solum principem atque inventorem copiae dixerit, quae erat magna laus, sed etiam bene meritum de populi Romani nomine et dignitate. quo enim uno vincebamur a victa Graecia, id aut ereptum illis est aut certe nobis cum illis communicatum. —Brutus Ciceronis

class.  (anno 356 u.c.)

• Haec eo anno acta; et iam comitia tribunorum militum aderant, quorum prope maior patribus quam belli cura erat, quippe non communicatum modo cum plebe sed prope amissum cernentibus summum imperium. Itaque clarissimis viris ex composito praeparatis ad petendum quos praetereundi verecundiam crederent fore, nihilo minus ipsi perinde ac si omnes candidati essent cuncta experientes non homines modo sed deos etiam exciebant, in religionem vertentes comitia biennio habita: —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Sic est, non muto sententiam: fuge multitudinem, fuge paucitatem, fuge etiam unum. Non habeo, cum quo te communicatum velim. Et vide, quod iudicium meum habeas: audeo te tibi credere. Crates, ut aiunt, huius ipsius Stilbonis auditor, cuius mentionem priore epistula feci, cum vidisset adulescentulum secreto ambulantem, interrogavit, quid illic solus faceret? “Mecum,” inquit, “loquor.” Cui Crates “Cave,” inquit, “rogo, et diligenter adtende; cum homine malo loqueris.” —Ad Lucilium epistulae morales Senecae

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Tenuioribus utebantur antiqui, stroppos appellantes, unde nata strophiola. quin et vocabulum ipsum tarde communicatum est, inter sacra tantum et bellicos honores coronis suum nomen vindicantibus. cum vero e floribus fierent, serta a serendo serieve appellabantur, quod apud Graecos quoque non adeo antiquitus placuit. —Naturalis historia Plinii