sol

Sol

Latine

Sol in caelo.

Notatio

← Protindeuropaee *suH₂el.

Appellatio

•    

  
   /soːl/ (classice)

Nomen substantivum

sōl, -is m

1. √ Orbis luminosus, cuius lux diem constituit, cuiusque absentia noctem; corpus centrale circum quod terra et planetae revolvunt, a quo in orbitis habiti sunt, et a quo lucem caloremque recipiunt.
2. Lux vel calor solis.
3. Imago solis; parhelium.
4. → dies
5. Sol — Deus solis; Helios, Heliogabalus, vel alii dei solis.

Declinatio

	sing.	plur.
nom.	sōl	sōlēs
voc.	sōl	sōlēs
acc.	sōlem	sōlēs
gen.	sōlis	sōlum
dat.	sōlī	sōlibus
abl.	sōle	sōlibus

Dictiones collatae

• luna

Dictiones derivatae

Collocationes

• sol oriens vel solis ortus
• sol occidens vel solis occasus
• dies solis
• solis gemma
• Solis insula
• Solis fons
• Solis promunturium
• Solis oppidum

• solaris
• solarium

Translationes

Anglice sun —the sun is a mass of incandescent gas, “sol massa est gasii incandescentis” Armenie Արեգակ (Aregak) Batave zon fem. Catalane sol masc. Francogallice soleil masc. Germanice Sonne fem. Graeca Antiqua ἥλιος (hēlios, masc.) Hispanice sol masc.

Iaponice 日 (hi) Islandice sól fem. Italice sole masc. Lusitane sol masc. Polonice słońce neut. Ruthenice солнце (solnce, neut.) Sinice 日 (rì)

Formae affines

sol etiam dictio est in aliis linguis:

• Anglice: sol
• Hispanice: sol