sol

E Victionario

Index 1 Latine 1.1 Notatio 1.2 Appellatio 1.3 Nomen substantivum 1.4 Declinatio 1.5 Dictiones collatae 1.6 Dictiones derivatae 1.7 Translationes 2 Formae affines

[+/-] Latine

[+/-] Notatio

← Protindeuropaee *suH₂el.

[+/-] Appellatio

•    

  
   /soːl/ (classice)

[+/-] Nomen substantivum

sōl, -is m

1. √ Orbis luminosus, cuius lux diem constituit, cuiusque absentia noctem; corpus centrale circum quod terra et planetae revolvunt, a quo in orbitis habiti sunt, et a quo lucem caloremque recipiunt.
2. Lux vel calor solis.
3. Imago solis; parhelium.
4. → dies
5. Sol — Deus solis; Helios, Heliogabalus, vel alii dei solis.

[+/-] Declinatio

	sing.	plur.
nom.	sōl	sōlēs
voc.	sōl	sōlēs
acc.	sōlem	sōlēs
gen.	sōlis	sōlum
dat.	sōlī	sōlibus
abl.	sōle	sōlibus

[+/-] Dictiones collatae

• luna

[+/-] Dictiones derivatae

Collocationes

• sol oriens vel solis ortus
• sol occidens vel solis occasus
• dies solis
• solis gemma
• Solis insula
• Solis fons
• Solis promunturium
• Solis oppidum

• solaris
• solarium

[+/-] Translationes

Anglice √ sun ☞en: sol massa est gasii incandescentis — the sun is a mass of incandescent gas Francogallice √ soleil m ☞fr Germanice √ Sonne f ☞de Graeca Antiqua √ ἥλιος (hēlios, m.) Hispanice √ sol m ☞es

Iaponice √ 日 (hi) ☞ja Islandice √ sól f ☞is Polonice √ słońce n ☞pl Ruthenice солнце n ☞ru

[+/-] Formae affines

sol etiam dictio est in aliis linguis:

• Anglice: sol
• Hispanice: sol