viatore

Discretiva

viatore dictio est in variis linguis:

• Italice: viatore

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
viātōre	casus ablativus singularis	substantivi viātor

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiaːˈtoːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vi·ā·tō·re — morphologica: viator-e

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Petronius Arbiter ca. 14-66

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Etenim litterae tuae non solum quid Romae sed etiam quid in re publica, neque solum quid fieret verum etiam quid futurum esset indicabant. Nunc nisi si quid ex praetereunte viatore exceptum est, scire nihil possumus. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• Haec cum ab optimo quoque pro atrocitate rei accepta essent, vimque eam contra rem publicam et pernicioso exemplo factam senatus decresset, confestim Carvilii tribuni plebis omissa multae certatione rei capitalis diem Postumio dixerunt ac, ni vades daret, prendi a viatore atque in carcerem duci iusserunt. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Interim Ascyltos ut pererravit omnes cum viatore cellas, venit ad meam, et hoc quidem pleniorem spem concepit, quo diligentius oppessulatas invenit fores. Publicus vero servus insertans commissuris secures claustrorum firmitatem laxavit. —Satyricon T. Petronii Arbitri

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• In quod si ab ineunte etate pronus eras, eo nunc putandus es pronior, quo serotinus matutino viatore ferventior atque animo saltem promptior esse solet, quandoquidem hec vulgaris est querela: crescere iter diemque decrescere; quod utique nobis in hoc vite tramite accidit, ad vesperam propinquantibus et vie multum superesse cernentibus. —De remediis utriusque fortune Petrarcae