valiturum

Discretiva

valiturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
valitūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii valitūrus
valitūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii valitūrus
valitūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii valitūrus
valitūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii valitūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wa.liˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·li·tū·rum — morphologica: valit-ur-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (54 a.C.n. / 700 a.u.)

• Nunc ad ea quae quaeris de C. Catone. Lege Iunia et Licinia scis absolutum; Fufia ego tibi nuntio absolutum iri neque patronis suis tam libentibus quam accusatoribus. Is tamen et mecum et cum Milone in gratiam rediit. Drusus reus est factus a Lucretio. Iudicibus reiciendis dies est dictus a. d. v Non. Quint. De Procilio rumores non boni, sed iudicia nosti. Hirrus cum Domitio in gratia est. Senatus consultum quod hi consules de provinciis fecerunt quicumque posthac — non mihi videtur esse  valiturum . —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.  (anno 586 u.c.)

• mons Scordus, longe altissimus regionis eius, ab oriente Dardanicam subiectam habet, a meridie Macedoniam, ab occasu Illyricum. quamquam munitum situ naturali oppidum erat gensque id tota Illyriorum et rex ipse tuebatur, tamen praetor Romanus, quia prima successerant prospere, fortunam totius rei principia secuturam esse ratus et repentinum  valiturum  terrorem, instructo exercitu ad moenia succedit. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Sed in febris laudibus testem etiam Platonem produxit, quem scripsisse ait, qui quartanam passus convaluerit viresque integras recuperaverit, fidelius constantiusque postea  valiturum . Atque inibi in isdem laudibus non hercle hac sententiola invenuste lusit: ‘versus’ inquit ‘est longo hominum aevo probatus:

ἄλλοτε μητρυιὴ πέλει ἡμέρη, ἄλλοτε μήτηρ.

Eo versu significatur non omni die bene esse posse, sed isto bene atque alio male.’ —Noctes Atticae A. Gellii