valituros

Discretiva

valituros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
valitūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii valitūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /wa.liˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: va·li·tū·rōs — morphologica: valit-ur-os

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 542 u.c.)

• Ibi primo impedimentis et equitatu in medium receptis circumdati pedites haud difficulter impetus incursantium Numidarum arcebant; dein, postquam toto agmine tres imperatores cum tribus iustis exercitibus aderant apparebatque parum armis ad tuendum locum sine munimento  valituros  esse, circumspectare atque agitare dux coepit, si quo modo posset vallum circumicere. —Ab urbe condita Titi Livii