Jump to content

solutiore

E Victionario

Discretiva

solutiore dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
solūtiōre casus ablativus singularis adiectivi solūtior (solūtus comparativus)
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: /soluːtiˈoːre/(classice)
Syllabificatio phonetica: so·lū·ti·ō·re — morphologica: solut-ior-e

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • umidiorem agrum fossis concidi atque siccari utilissimum est, fossas autem cretosis locis apertas relinqui, in solutiore terra saepibus firmari <v>e<l> proclivibus a<c> supinis lateribus procumbere; —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber duodevicesimus, cap. 8, [47] — solutiore
  2. Vicicitatio: solutiore.