servaveram

Discretiva

servaveram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servāveram	prima singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ser'waːweram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vā·ve·ram — morphologica: servav-eram

Formae aliae

• (Syncop.) servāram

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Sub meum Francofurto discessum, mittebam ad te pyxidulam, Cl. Lipsi, in qua selecti aliquot bulbi, et tuberaceae radices: gaudebo, si ad te salvae pervenerint. Magnam jacturam feci earum stirpium, quas in meum usum servaveram: nec in me nunc ea alacritas, quae solebat, hoc meo morbo valde imminuta. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Justi Lipsii (1547-1606). Epistola CCCXXI. Car. Clusius J. Lipsio S. P. D. Lovanium.