servabatur

Discretiva

servabatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servābātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /serwaːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vā·bā·tur — morphologica: serv-abatur

Loci

Titus Livius -58…+17

Petronius Arbiter ca. 14-66

P. Cornelius Tacitus ca. 105-110

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Cetera expedientibus quae ad bellum opus erant consulibus, aurum vicensimarium, quod in sanctiore aerario ad ultimos casus servabatur, promi placuit. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Allata est tamen gustatio valde lauta; nam iam omnes discubuerant praeter ipsum Trimalchionem, cui locus novo more primus servabatur. —Satyricon T. Petronii Arbitri

Latinitas postclassica

saec. II.

• igitur consultantibus placuit pertemptari animum cohortis, quae in Palatio stationem agebat, nec per ipsum Galbam, cuius integra auctoritas maioribus remediis servabatur. —Historiae P. Cornelii Taciti

Latinitas nova

saec. XVI.

• Vestam in centro et meditullio Telluris collocatam ex intentione Pythagorae definiunt, et eiusdem numen, animam, atque vitam esse intelligunt: unde significanter in Prytaneo ignis ad aram inextinctus servabatur. —De monade numero et figura Iordani Bruni