ruendo

Discretiva

ruendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

ruendō

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
ruendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	ruō (ruere)
ruendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	ruō (ruere)

Forma	Modus flexurae	originis
ruendō	casus dativus singularis · genus masculinum	gerundivi ruendus
ruendō	casus ablativus singularis · genus masculinum	gerundivi ruendus
ruendō	casus dativus singularis · genus neutrum	gerundivi ruendus
ruendō	casus ablativus singularis · genus neutrum	gerundivi ruendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ruˈendoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·en·dō — morphologica: ru-end-o

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Titus Livius -58…+17

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (opus 47-45 a.C.n.)

• Instrumenta rustica quae serendi aut colendi fructus causa facta. Sarculum ab serendo ac sariendo. Ligo, quod eo propter latitudinem quod sub terra facilius legitur. Pala a pangendo, factum L, G quod fuit. Rutrum ruitrum a ruendo. —De lingua Latina Varronis

class.

• Primores patrum odisse decemviros, odisse plebem; nec probare quae fierent, et credere haud indignis accidere; avide ruendo ad libertatem in servitutem elapsos iuvare nolle, cumulari quoque iniurias, ut taedio praesentium consules duo tandem et status pristinus rerum in desiderium veniant. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.C.n.)

• infensus miles memoria laborum et adversum eludentis optatae totiens pugnae se quisque ultione et sanguine explebant. differtur per manipulos, Tacfarinatem omnes notum tot proeliis consectentur: non nisi duce interfecto requiem belli fore. at ille deiectis circum stipatoribus vinctoque iam filio et effusis undique Romanis ruendo in tela captivitatem haud inulta morte effugit; isque finis armis impositus. —Annales P. Cornelii Taciti