resoluti

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg resoluti dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

resolūtī[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
resolūtī casus genitivus singularis · genus masculinum participii resolūtus
resolūtī casus genitivus singularis · genus neutrum participii resolūtus
resolūtī casus nominativus pluralis · genus masculinum participii resolūtus
resolūtī casus vocativus pluralis · genus masculinum participii resolūtus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /resoˈluːtiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·so·lū·tī — morphologica: re-solut-i

Italice[+/-]

resoluti[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
resoluti forma pluralis adiectivi resoluto
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /resoˈluti/
Syllabificatio phonetica: re·so·lu·ti — morphologica: re-solut-i

Loci[+/-]

Aulus Cornelius Celsus 30 C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

class.

  • De quo dubitari in eiusmodi re non oportet: satius est enim anceps auxilium experiri quam nullum; idque maxime fieri debet, ubi nervi resoluti sunt; ubi subito aliquis ommutuit; ubi angina strangulatur; —De Medicina Celsi [1][2]

saec. I.

  • semen eius in umbra siccatum tunditur et in pastillos digeritur; hi resoluti dantur in vini albi cyathis ternis tricenis diebus ad lienem, eumque urina cruentata aut per alvum absumit, quod intellegitur a decimo statim die. —Naturalis historia Plinii [3][2]

Fontes

  1. Aulus Cornelius Celsus, De Medicina - Libri Octo. (Teubner, Lipsiae MDCCCLIX). Liber secundus, 10. p. [8] — resoluti
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: soluti.
  3. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber XXVII, 94. p. [120] — resoluti