resoluto

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg resoluto dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

resolūtō[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
resolūtō casus dativus singularis · genus masculinum participii resolūtus
resolūtō casus ablativus singularis · genus masculinum participii resolūtus
resolūtō casus dativus singularis · genus neutrum participii resolūtus
resolūtō casus ablativus singularis · genus neutrum participii resolūtus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /resoˈluːtoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·so·lū·tō — morphologica: re-solut-o

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Galliae et Hispaniae frumento in potum resoluto quibus diximus generibus spuma ita concreta pro fermento utuntur, qua de causa levior illis quam ceteris panis. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber XVIII, 12. p. [68] — resoluto
  2. Vicicitatio: resoluto.