putaverat

Discretiva

putaverat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
putāverat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	putō (putāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /puˈtaːwerat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pu·tā·ve·rat — morphologica: putav-erat

Usus

Latinitas postclassica

saec. V.

• Inter errorem atque inscientiam hoc interest: Inscientia est, si dicas te nescire quod vere nescias. Error est, si putes te scire quod nescis, veluti si ducas aliquem per malam viam, dum credis te scire, quod bona sit; unde Virgilius: Seque novo veterum deceptum errore locorum, quia putaverat scire, quod nesciebat. —Commentum in Ciceronis rhetorica Grilii (fl. c. 450). Schol. 2.