probandum

Discretiva

probandum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
probandum	—	—	activa	gerundium­	accusativo	probō (probāre)

Forma	Modus flexurae	originis
probandum	casus accusativus singularis · genus masculinum	gerundivi probandus
probandum	casus nominativus singularis · genus neutrum	gerundivi probandus
probandum	casus accusativus singularis · genus neutrum	gerundivi probandus
probandum	casus vocativus singularis · genus neutrum	gerundivi probandus

Appellatio pronuntiatusque

API: /proˈban.dum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·ban·dum — morphologica: prob-and-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• qua de causa definitiones rerum probabant et has ad omnia de quibus disceptabatur adhibebant; verborum etiam explicatio probabatur, id est qua de causa quaeque essent ita nominata, quam ἐτυμολογίαν appellabant; post argumentis quibusdam et quasi rerum notis ducibus utebantur ad probandum et ad concludendum id quod explanari volebant. in qua tradebatur omnis dialecticae disciplina id est orationis ratione conclusae; —Academica Ciceronis

class.  (ca. 30-22 a.C.n.)

• Quibus vero felicitas maximum summumque contulit munus; quorum enim artes aevo perpetuo nobilissimas laudes et sempiterno florentes habere iudicantur, ei cogitatis egregias operas praestiterunt. Namque singulis frontibus singuli artifices sumpserunt certatim partes ad ornandum et probandum Leochares, Bryaxis, Scopas, Praxiteles, nonnulli etiam putant Timotheum, quorum artis eminens excellentia coegit ad septem spectaculorum eius operis pervenire famam. —De architectura Vitruvii