placuerunt

Discretiva

placuerunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placuērunt	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /pla.kuˈeːrunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·cu·ē·runt — morphologica: placu-erunt

Formae aliae

• placuēre

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (54-51 a.C.n.)

• videre enim se hominum vestigia; quae videlicet ille non ex agri consitura quam cernebat, sed ex doctrinae indiciis interpretabatur. quam ob rem Tubero semper mihi et doctrina et eruditi homines et tua ista studia placuerunt. —De republica Ciceronis

class.  (62 p.C.n.)

• Cum bene ista placuerunt, praestringit animum apparatus alicuius paedagogii, diligentius quam in tralatu vestita et auro culta mancipia et agmen servorum nitentium, iam domus etiam qua calcatur pretiosa et, divitiis per omnes angulos dissipatis, tecta ipsa fulgentia, et assectator comesque patrimoniorum pereuntium populus. Quid perlucentes ad imum aquas et circumfluentes ipsa convivia, quid epulas loquar scaena sua dignas? —De tranquillitate animi Senecae

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Attolle vacuam faciem, vindictam recognosce, infortunium intellege, aerumnas computa. Sic pudicae mulieri tui placuerunt oculi, sic faces nuptiales tuos illuminarunt thalamos. Ultrices habebis pronubas et orbitatem comitem et perpetuae conscientiae stimulum. —Metamorphoseon libri XI Apulei