placuere

Discretiva

placuere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placuēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /pla.kuˈeːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·cu·ē·re — morphologica: placu-ere

Formae aliae

• placuērunt

Loci

C. Sallustius Crispus -86…-34

P. Ovidius Naso -42…+18

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (40 a.C.n. / 714 a.u.)

• Marius postquam infecto quo intenderat negotio Cirtam redit et de adventu legatorum certior factus est, illosque et Sullam [ab Utica] venire iubet, item L. Bellienum praetorem Utica, praeterea omnis undique senatorii ordinis, quibuscum mandata Bocchi cognoscit. Legatis potestas Romam eundi fit, et ab consule interea indutiae postulabantur. Ea Sullae et plerisque placuere; pauci ferocius decernunt, scilicet ignari humanarum rerum, quae fluxae et mobiles semper in adversa mutantur. —Bellum Iugurthinum C. Sallusti Crispi

class.  (versio II, ca. 5 p.C.n.)

• Et quisquam ingenuas etiamnunc suspicit artes,

aut tenerum dotes carmen habere putat?

ingenium quondam fuerat pretiosius auro;

at nunc barbaria est grandis, habere nihil.

cum pulchrae dominae nostri placuere libelli,

quo licuit libris, non licet ire mihi;

cum bene laudavit, laudato ianua clausa est.

turpiter huc illuc ingeniosus eo. —Amores Ovidii Nasonis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Placuere autem et feri sues. iam Catonis censoris orationes aprunum exprobrant callum. in tres tamen partes diviso media ponebatur, lumbus aprunus appellata. solidum aprum Romanorum primus in epulis adposuit P. Servilius, pater eius Rulli, qui Ciceronis consulatu legem agrariam promulgavit: tam propinqua origo nunc cotidianae rei est. —Naturalis historia Plinii