placiturum

Discretiva

placiturum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
placitūrum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii placitūrus
placitūrum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii placitūrus
placitūrum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii placitūrus
placitūrum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii placitūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /pla.kiˈtuːrum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·ci·tū·rum — morphologica: placit-ur-um

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Seneca maior -53…+39

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n. / 699 a.u.)

• Placiturum tibi esse librum meum suspicabar: tam valde placuisse, quam scribis, valde gaudeo. Quod me admones de nostra Urania suadesque, ut meminerim Iovis orationem, quae est in extremo illo libro, ego vero memini et illa omnia mihi magis scripsi quam ceteris. —Epistolae ad Quintum fratrem Ciceronis

class.

• Vocato senatu cum sibi defectionis ab Romanis consilium placiturum nullo modo, nisi necessarium fuisset, praefatus esset, quippe qui liberos ex Ap. Claudi filia haberet filiamque Romam nuptum M. Livio dedisset; ceterum maiorem multo rem magisque timendam instare; —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• scias licet ad finem non pervenisse quae ad invidiam perducta sunt. maria terrasque, rerum naturam statione mutavit sua: moriamur trecenti, ut hic primum invenerit quod mutare non possit. Si tam demens placiturum consilium erat, cur non potius in turba fugimus? —Suasoriae Senecae maioris