paraveram

Discretiva

paraveram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parāveram	prima singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːweram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rā·ve·ram — morphologica: parav-eram

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (50 a.C.n. / 704 a.u.)

• Quod scribis Apamea praesidium deduci non oportuisse, videbam item ceteros existimare molesteque ferebam de ea re minus commodos sermones malevolorum fuisse. Parthi transierint necne praeter te video dubitare neminem. Itaque omnia praesidia, quae magna et firma paraveram, commotus hominum non dubio sermone dimisi. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.

• Cum autem iratus negasses, utrum ut placarem te danda opera fuit, ut aliam quaererem occasionem, quoniam semel venenum paraveram, an ab illo consilio velut transiliendum ad aliud fuit, ut ferro te, et quidem eodem die, per speciem comisationis occiderem? —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Nihil contemnit esuriens. Quid sit ergo, quod me delectaverit quaeris? videtur mihi egregie dictum: sapiens divitiarum naturalium est quaesitor acerrimus. “Inani me,” inquis, “lance muneras. Quid est istud? Ego iam paraveram fiscos. Circumspiciebam, in quod me mare negotiaturus inmitterem, quod publicum agitarem, quas arcesserem merces. Decipere est istud, docere paupertatem, cum divitias promiseris.” —Ad Lucilium epistulae morales Senecae