pararant

Discretiva

pararant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parārant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːrant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rā·rant — morphologica: para[v-e]rant

Formae aliae

• parāverant

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV.  (ca. 361-363 p.C.n.)

• primi ordinis activum tempore finitivo perfecto hoc recipit et peragit, quod frequenter in usu dicitur pro paravisti parasti, item parare pro paravere, pararunt pro paraverunt; item plusquamperfecto pararam pararas pararat pararamus pararatis pararant pro paraveram paraveras paraverat paraveramus paraveratis paraverant; item optativo perfecti utinam pararim pro paraverim et cetera; item subiunctivo futuri pararo pro paravero. —Ars grammatica Charisii (fl. saec. IV). Liber secundus. Cap. X. declinatio verbi ordinis primi.

Loci

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Obiectis enim repagulis quibusdam vias reliquas occludebant, quae non ducerent ad forum, tum merces tollebant ex mercatu, ne quid hac gratia ibi cessaretur, denique funem pararant rubro colore, quem μίλτον, id est, interprete Plinio, minium vocant Latini, nonnulli cinabarim appellant, oblitum. —Adagiorum chiliades Erasmi