parabit

Discretiva

parabit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parābit	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːbit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rā·bit — morphologica: par-abit

Loci

Titus Livius -58…+17

Marcus Valerius Martialis 40-103

Hildegardis Bingensis 1098-1179

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Vultis hoc certamen uxoribus vestris inicere, Quirites, ut divites id habere velint quod nulla alia possit; pauperes, ne ob hoc ipsum contemnantur, supra vires se extendant? Ne eas simul pudere quod non oportet coeperit, quod oportet non pudebit. Quae de suo poterit, parabit; quae non poterit, virum rogabit. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Astra polumque pia cepisti mente, Rabiri,

Parrhasiam mira qui struis arte domum.

Phidiaco si digna Iovi dare templa parabit,

Has petet a nostro Pisa Tonante manus. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Minor Myntza [Mentha ed.] quae dicitur, calida magis quam frigida est. Et illa tundatur, et oculis ubi augswer est [qui livorem dolendo patiuntur ed.], superponatur, et panno ligetur, et sic augswer extrahit. Sed et qui frigidum stomachum habet et cibos digerere non potest, istam minorem mynczam aut crudam, aut cum carnibus, aut cum piscibus coctam comedat, et stomachum eius calefacit, et digestionem parabit. —Subtilitates diversarum naturarum creaturum Hildegardis