oratio
Appearance
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /oːˈraːtioː/ (classice) - Syllabificatio phonetica: ō·rā·ti·ō — morphologica: orat-io
Notatio
[+/-]Nomen substantivum
[+/-]ōrāti|ō, -ōnis fem. [1][2][3][4][5]
- Compositum ex pluribus dictionibus, seu vocibus, quo homines animi sui sensa exprimunt.[1]
Declinatio
[+/-]| f. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | ōrātiō | ōrātiōnēs | I |
| gen. | ōrātiōnis | ōrātiōnum | II |
| dat. | ōrātiōnī | ōrātiōnibus | III |
| acc. | ōrātiōnem | ōrātiōnēs | IV |
| abl. | ōrātiōne | ōrātiōnibus | VI |
| voc. | ōrātiō | ōrātiōnēs | V |
Dictiones collatae
[+/-]Dictiones derivatae
[+/-]Composita
[+/-]Translationes
[+/-]| Compositum ex pluribus dictionibus | dilatare ▼ |
|---|
| Compositum ex pluribus dictionibus | collabi ▲ |
|---|
Fontes
- 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 510 — “ŌRĀTĬO, f. 3. (oro)”
- ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 658 — “ōrātĭo, ōnis, f. [oro]”
- ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — ōrātio, ōnis, f. (ōro) (tom. 2, p. 1384)
- ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — oratio
- ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — oratio