obscuros

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg obscuros dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

obscūrōs[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
obscūrōs casus accusativus pluralis · genus masculinum adiectivi obscūrus
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /obˈskuːroːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: ob·scū·rōs — morphologica: obscur-os

Hispanice[+/-]

obscuros[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
obscuros forma pluralis · genus masculinum adiectivi obscuro
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: [oβsˈkuɾos]
Syllabificatio phonetica: obs·cu·ros — morphologica: obscur-os
Formae aliae[+/-]

Lusitane[+/-]

obscuros[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
obscuros forma pluralis · genus masculinum adiectivi obscuro
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: [ɔbʃˈkuruʃ](Lusitane)
Syllabificatio phonetica: obs·cu·ros — morphologica: obscur-os

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
Publius Vergilius Maro
-70…-19
Albius Tibullus
-54…-19
P. Ovidius Naso
-42…+18
Velleius Paterculus
ca. -20/+35
C. Plinius Secundus
23-79
P. Cornelius Tacitus
55-117
Aulus Gellius
ca. 130-170
Franciscus Petrarca
1304-1374
class.class.class.class.class.IIIIIXIV

Latinitas Romana

class. (46 a.C.n.)

  • atque is non hoc dicit quod nos, qui veri esse aliquid non negamus, percipi posse negamus; ille esse verum plane negat [esse]; sensus quidem non obscuros dicit sed tenebricosos (sic enim appellat eos). —Lucullus Ciceronis [1][2]

class. (ca. 29-19 a.C.n.)

  • Iamque rubescebat stellis Aurora fugatis
cum procul obscuros collis humilemque videmus
Italiam. Italiam primus conclamat Achates,
Italiam laeto socii clamore salutant. —Aeneidos libri XII P. Vergilii Maronis [3][2]

class.

  • Non seges est infra, non vinea culta, sed audax
Cerberus et Stygiae navita turpis aquae;
Illic percussisque genis ustoque capillo
Errat ad obscuros pallida turba lacus.
Quam potius laudandus hic est, quem prole parata
Occupat in parva pigra senecta casa.
Ipse suas sectatur oves, at filius agnos,
Et calidam fesso conparat uxor aquam. —Elegiarum libri II Tibulli [4][2]

class. (post 1 a.C.n.)

  • quam mala, Sol, exempla moves! Pete munus ab ipsa
et tibi, si taceas, quod dare possit, habet.
mulciber obscuros lectum circaque superque
disponit laqueos: lumina fallit opus.
fingit iter Lemnon; veniunt ad foedus amantes:
impliciti laqueis nudus uterque iacent.
convocat ille deos; praebent spectacula capti:
vix lacrimas Venerem continuisse putant.
non vultus texisse suos, non denique possunt
partibus obscenis opposuisse manus. —Ars amatoria Ovidii Nasonis [5][2]

class.

  • Historicos etiam, ut Livium quoque priorum aetati adstruas, praeter Catonem et quosdam veteres et obscuros minus octoginta annis circumdatum aevum tulit, ut nec poetarum in antiquius citeriusve processit ubertas. —Historiae Romanae Vellei [6][2]

saec. I.

  • Et hi quidem sectiles sunt, specularis vero, quoniam et hic lapidis nomen optinet, faciliore multo natura finditur in quamlibeat tenues crustas. Hispania hunc tantum citerior olim dabat, nec tota, sed intra C passuum circa Segobrigam urbem, iam et Cypros et Capadocia et Sicilia et nuper inventum Africa, postferendos tamen omnes Hispaniae, Cappadocia amplissimos magnitudine, sed obscuros. —Naturalis historia Plinii [7][2]

Latinitas postclassica

saec. II. (ca. 116 p.C.n.)

  • inde saltus obscuros permeat consultatque ex duobus itineribus breve et solitum sequatur an inpeditius et intemptatum eoque hostibus incautum. delecta longiore via cetera adcelerantur: etenim attulerant exploratores festam eam Germanis noctem ac sollemnibus epulis ludicram. —Annales P. Cornelii Taciti [8][2]

saec. II.

  • Non enim fecimus altos nimis et obscuros in his rebus quaestionum sinus, sed primitias quasdam et quasi libamenta ingenuarum artium dedimus, quae virum civiliter eruditum neque audisse umquam neque attigisse, si non inutile, at quidem certe indecorum est. —Noctes Atticae A. Gellii [9][2]

Latinitas humanistica

saec. XIV.

  • Gloria quidem, ut sapientibus placet, quasi quedam umbra virtutis est: illam comitatur, illam sequitur, illam quandoque etiam antecedit; quod in adolescentibus clare indolis videmus, quos ante perfectam virtutem preconcepta de illis spes hominum claros facit, que quibusdam velut stimulis generosos modestosque animos excitat atque erigit et impellit ad equandam spem civium suorum, stultos autem tumidosque precipitat: hinc transformatio illa ridicula clarorum adolescentium in obscuros senes. —De remediis utriusque fortune Petrarcae [10]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - Lucullus. (Bibliotheca Augustana): 23 [73] — obscuros
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 2.8 Vicicitatio: obscuros.
  3. 3.0 3.1 Publius Vergilius Maro - Aeneidos libri XII. (Bibliotheca Augustana): Liber III. Versus 522  — obscuros
  4. 4.0 4.1 Albius Tibullus - Elegiarum libri II. (Bibliotheca Augustana): Liber I. Caput X. Versus 38 — obscuros
  5. 5.0 5.1 Publius Ovidius Naso - Ars amatoria. (Bibliotheca Augustana): Liber secundus, versus 577 — obscuros
  6. 6.0 6.1 Velleius Paterculus, Historiarum ad M. Vinicium consulem libri duo (ed. J. Hellegouarc'h, Paris 1982). Liber I. Caput XVII. p. 2 — obscuros
  7. 7.0 7.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Universitas Turicensis, Liber 36, cap. 45, [160] — obscuros
  8. 8.0 8.1 Publius Cornelius Tacitus - Annales sive ab excessu divi Augusti libri XVI. (The Latin Library): Liber I. [50] — obscuros
  9. 9.0 9.1 Aulus Gellius, Noctes Atticae libri viginti. (Peter K. Marshall, Oxonii MCMLXVIII). Praefatio. Capitulum I, [13] — obscuros
  10. Franciscus Petrarca (Italice: Francesco Petrarca) - De remediis utriusque fortune. (Universitas Turicensis): Liber I. 92: [De gloria] — obscuros