navitae

Discretiva

navitae dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
nāvitae	casus genitivus singularis	substantivi nāvita
nāvitae	casus dativus singularis	substantivi nāvita
nāvitae	casus nominativus pluralis	substantivi nāvita
nāvitae	casus vocativus pluralis	substantivi nāvita

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈnaːwi.tae̯/

(classice)

Syllabificatio phonetica: nā·vi·tae — morphologica: navit-ae

Formae aliae

• nautae

Loci

Apuleius ca. 125-170

Aulus Gellius ca. 130-180

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nec offerentis hospitae sedile delicatum vel cibum beatum amplexa sed ante pedes eius residens humilis cibario pane contenta Veneriam pertulit legationem. Statimque secreto repletam conclusamque pyxidem suscipit et offulae sequentis fraude caninis latratibus obseratis residuaque navitae reddita stipe longe vegetior ab inferis recurrit. —Metamorphoseon libri XI Apulei

saec. II.  (ca. 170–177 p.C.n.)

• Ad postrema cantus cum fidibus ornatuque omni, sicut stabat canebatque, iecit sese procul in profundum. Navitae hautquaquam dubitantes, quin perisset, cursum, quem facere coeperant, tenuerunt. Sed novum et mirum et pium facinus contigit. Delphinum repente inter undas adnavisse fluitantique sese homini subdidisse et dorso super fluctus edito vectavisse incolumique eum corpore et ornatu Taenarum in terram Laconicam devexisse. —Noctes Atticae A. Gellii