nauta

Latine

Appellatio pronuntiatusque

nauta

API: /ˈnau̯.ta/

(classice)

Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a

Formae aliae

• antiq. nāvita

Notatio

← Latine: nāvis ← Graeca Antiqua: ναύτης (naútês).

Nomen substantivum

naut|a, -ae masc.

1. Qui in navibus navigandis adiuvat.

Declinatio

m.	sing.	plur.
nom.	nauta	nautae	I
gen.	nautae	nautārum	II
dat.	nautae	nautīs	III
acc.	nautam	nautās	IV
abl.	nautā	nautīs	VI
voc.	nauta	nautae	V

Dictiones collatae

Collatio dictionis “nauta”	dilatare ▼

Collatio dictionis “nauta”	collabi ▲

mesonauta nauarchia nauarchus nauclēricus nauclērus naufragātor naufragiōsus naufragium naufragō, naufragāre naufragus naulum naumachia naumachiārius naupēgus nauphylax, nāophylax nauscō, nauscere nausea, nausia nauseābilis nauseābundus nauseātor nauseō, nauseāre nauseola nauseōsus naustibulum nausum nautea nauticārius nauticus nautilus nāvālis nāvicella nāvicula nāviculāris nāviculārius nāvifragus nāvigābilis nāvigātiō nāvigātor nāviger nāvigiolum nāvigium nāvigō, nāvigāre nāvium

Dictiones derivatae

• nautālis

Translationes

Qui in navibus navigandis adiuvat	dilatare ▼

Qui in navibus navigandis adiuvat	collabi ▲

Anglice: sailor (en), mariner (en) Finnice: merimies (fi) Francogallice: marin (fr) m, matelot (fr) m Germanice: Matrose (de) m, Seemann (de) m Graeca Antiqua: ναύτης (grc) m ‎(naýtēs) Hispanice: marinero (es) m Italice: marinaio (it) m, navigante (it) m, nocchiere (it) m, nocchiero (it) m Ruthenice: моряк (ru) m ‎(morjak)

Discretiva

nauta dictio est in variis linguis:

• Finnice: nauta
• Hispanice: nauta
• Lusitane: nauta

Formae affines

Islandice

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
nauta	casus genitivus pluralis	naut

Appellatio pronuntiatusque

API: [ˈnøyːta]

Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a

Loci

Petronius Arbiter ca. 14–66

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Adhuc loquebatur, cum crepuit ostium impulsum, stetitque in limine barbis horrentibus nauta et: “Moraris, inquit, Eumolpe, tanquam properandum ignores”. Haud mora, omnes consurgimus, et Eumolpus quidem mercennarium suum iam olim dormientem exire cum sarcinis iubet. Ego cum Gitone quicquid erat in alutam compono, et adoratis sideribus intro navigium. —Satyricon T. Petronii Arbitri

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Nauta a nave dictus per derivationem. Navita autem pro nauta poetice dicitur, sicut Mavors pro Mars; nam rectum est nauta. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis