Jump to content

nauta

E Victionario

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
nautaAPI: /ˈnau̯.ta/(classice)
Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a

Formae aliae

[+/-]

Notatio

[+/-]
← LatinenāvisGraeca Antiqua: ναύτης (naútês).

Nomen substantivum

[+/-]

naut|a, -ae masc.

  1. Qui in navibus navigandis adiuvat.

Declinatio

[+/-]
m. sing. plur.
nom. nauta nautae I
gen. nautae nautārum II
dat. nautae nautīs III
acc. nautam nautās IV
abl. nautā nautīs VI
voc. nauta nautae V

Dictiones collatae

[+/-]

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Qui in navibus navigandis adiuvatdilatare ▼
Qui in navibus navigandis adiuvatcollabi ▲

Discretiva

nauta dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Modus flexurae originis
nauta casus genitivus pluralis naut

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: [ˈnøyːta]
Syllabificatio phonetica: nau·ta — morphologica: naut-a

Loci

[+/-]
Petronius Arbiter
ca. 14–66
Isidorus Hispalensis
560-636
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Adhuc loquebatur, cum crepuit ostium impulsum, stetitque in limine barbis horrentibus nauta et: “Moraris, inquit, Eumolpe, tanquam properandum ignores”. Haud mora, omnes consurgimus, et Eumolpus quidem mercennarium suum iam olim dormientem exire cum sarcinis iubet. Ego cum Gitone quicquid erat in alutam compono, et adoratis sideribus intro navigium. —Satyricon T. Petronii Arbitri [1][2]

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

  • Nauta a nave dictus per derivationem. Navita autem pro nauta poetice dicitur, sicut Mavors pro Mars; nam rectum est nauta. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 T. Petronius Arbiter, Satyricon - quae supersunt (apud Guilielmum Vande Water, Trajecti ad Rhenum MDCCIX). Cap. XCIX. — nauta
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: nauta.
  3. 3.0 3.1 Isidorus Hispalensis - Etymologiarum libri XX. (Bibliotheca Augustana):  Liber XIX. De navibus. Caput I. [5] — nauta