monuerant

Discretiva

monuerant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
monuerant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	moneō (monēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /moˈnu.erant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mo·nu·e·rant — morphologica: monu-erant

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Philippum et ignes ab Oreo editi monuerant sed serius Platoris fraude ex specula elati; et impari tum maritimis viribus haud facilis erat in insulam classi accessus; ita re per cunctationem omissa ad Chalcidis auxilium, ubi signum accepit, impigre est motus. —Ab urbe condita Titi Livii