mergeretur

Discretiva

mergeretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergerētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /mer.geˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·ge·rē·tur — morphologica: merg-eretur

Loci

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca –3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (annis 220–244 u.c.)

• Ibi tam atrox invidia orta est gladiis in medio positis, ut indicta causa, novo genere leti, deiectus ad caput aquae Ferentinae crate superne iniecta saxisque congestis  mergeretur . —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Veniet tempus quo posteri nostri tam aperta nos nescisse mirentur. Harum quinque stellarum, quae se ingerunt nobis, quae alio atque alio occurrentes loco curiosos nos esse cogunt, qui matutini uespertinique ortus sint, quae stationes, quando in rectum ferantur, quare agantur retro, modo coepimus scire; utrum  mergeretur  Iupiter an occideret an retrogradus esset (nam hoc illi nomen imposuere cedenti), ante paucos annos didicimus. —Naturales quaestiones Senecae