mergentibus

Discretiva

mergentibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mergentibus	casus dativus pluralis	participii mergēns
mergentibus	casus ablativus pluralis	participii mergēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgen.ti.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gen·ti·bus — morphologica: merg-ent-ibus

Loci

Titus Livius -58…+17

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 294 u.c.)

• Multi et varii timores; inter ceteros eminebat terror servilis ne suus cuique domi hostis esset, cui nec credere nec non credendo, ne infestior fieret, fidem abrogare satis erat tutum; vixque concordia sisti videbatur posse. Tantum superantibus aliis ac  mergentibus  malis nemo tribunos aut plebem timebat; mansuetum id malum et per aliorum quietem malorum semper exoriens tum quiesse peregrino terrore sopitum videbatur. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• traditur quaedam ars gallinarii cuiusdam dicentis, quod ex quaque esset. narrantur et mortua gallina mariti earum visi succedentes in vicem et reliqua fetae more facientes abstinentesque se cantu. super omnia est anatum ovis subditis atque exclusis admiratio prima non plane agnoscentis fetum, mox incerti singultus sollicite convocantis, postremo lamenta circa piscinae stagna  mergentibus  se pullis natura duce. —Naturalis historia Plinii