locasse

Discretiva

locasse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

locāsse

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
locāsse	—	perfectum	activa	infinitivus	locō (locāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /loˈkaːs.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lo·cās·se — morphologica: loca[v-i]sse

Formae aliae

• locāvisse

Italice

locasse

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
locasse	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	locare

Appellatio pronuntiatusque

API: /loˈkas.se/

Syllabificatio phonetica: lo·cas·se — morphologica: loc-asse

Lusitane

locasse

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
locasse	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	locar
locasse	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	locar

Appellatio pronuntiatusque

API: [luˈka.sɨ]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: lo·cas·se — morphologica: loc-asse

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Masinissam non in patrio modo  locasse  regno, sed in Syphacis, a quo ante expulsus fuisset, regnum imposuisse; et esse eum non Africae modo regum longe opulentissimum, sed toto in orbe terrarum cuivis regum vel maiestate vel viribus parem. Philippum et Nabim, hostes et bello superatos ab T. Quinctio, tamen in regno relictos. —Ab urbe condita Titi Livii