ligatum

Discretiva

ligatum dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
ligātum	—	—	—	supinum­	accusativo	ligō (ligāre)

Forma	Modus flexurae	originis
ligātum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii ligātus
ligātum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii ligātus
ligātum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii ligātus
ligātum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii ligātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /liˈgaːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: li·gā·tum — morphologica: ligat-um

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Cato vitem tribus modis inserit: praesectam findi iubet per medullam, in eam surculos exacutos, ut dictum est, addi, medullas iungi. altero, si inter se vites contingant, utriusque in obliquum latere contrario adraso iunctis medullis colligari. tertium genus est terebrare vitem in obliquum ad medullam calamosque addere longos pedes binos atque ita  ligatum  insitum intritaque inlitum operire terra calamis subrectis. —Naturalis historia Plinii