intrare

Discretiva

intrare dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: intrare

Formae affines

Latine

intrāre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
intrāre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	intrō (intrāre)
intrāre	—	praesens	activa	infinitivus	intrō

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈtraːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·trā·re — morphologica: intr-are

Dacoromane

intrare

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
intrare	—	praesens	activa	infinitivus	intra substantiv.

Appellatio pronuntiatusque

API: /in'trare/

Syllabificatio phonetica: in·tra·re — morphologica: intr-are

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (45 a.C.n)

• flexuosum iter habet, ne quid intrare possit si simplex et directum pateret; provisum etiam ut si qua minima bestiola conaretur inrumpere in sordibus aurium tamquam in visco inhaeresceret. —De natura deorum Ciceronis

class.

• Supervenit et alterum cum L. Manlio agmen; nec eos castra intrare sinit; protinus ad persequendos hostes mittit, et ipse paulo post tradita captivorum custodia tribunis militum sequitur, debellatum ratus, si in illo pavore quam plurimi caesi forent aut capti. —Ab urbe condita Titi Livii

class. (ca. 30 p.C.n.)

• Communia deinde omnibus sunt post fatigationem cibum sumpturis: ubi paulum ambulaverunt, si balneum non est, calido loco vel in sole vel ad ignem ungui atque sudare; si est, ante omnia in tepidario sedere, deinde ubi paululum conquierunt, intrare et descendere in solium; tum multo oleo ungui leniterque perfricari, iterum in solium descendere, post haec os aqua calida, deinde frigida fovere. —De Medicina Celsi